ساعت چهار عصر روي پلكان سنگي خانه

صداي بازي بچه هاي تخس و پابرهنه روي اسفالت داغ تابستان

صداي چيني بند زن دوره گرد...صداي چاقو تيزكن...ملامين فروش دوره گرد

صداي جغ جغه هاي كاغذي و فرفره هاي رنگي كه ميچرخيدند در باد

صداي طبلك اسباب بازي....صداي البالو فروش دوره گرد

صداي من...صداي همبازيها....صداي فحش...صداي خنده....صداي تنهائي

كت و شلواري دوره گرد و ان فقير كه اواز ميخواند براي سكه اي

ان ساندويچهاي الويه با نان اضافه با كوكا.....امروز چه كسي پول غذا را ميدهد؟!!!

الوچه دهني شده... سنگ بازي تيله بازي و كاشي بازي و شرط بندي سر يك اسكناس ده توماني

صداي كتك خوردنهاي من از برادرها....كجا هستند انها!!! كجا

صداي اتش و جنگ...بمباران شهرها....ان انباري امن و شبهاي پرسه ميان پاركينگ پر از ادم

كه از وحشت بمباران همه گرد هم بودند و چشمهاي كودكانه من روبروي ان دختر همسايه كه زيبا بود و ميخنديد گاهي

صداي زنگ اخر دبيرستان و سيگارهاي دزدكي ميان راه

صداي داريوش و اشعار جنتي عطائي...صداي عيد...ماهي قرمز تنگ بلور

ان كفشهاي ملي براق...ان شلوار ساده و ان پيراهن چهار خانه من

اسكناس عيدي دويست توماني عمو....و مشقهاي مانده و تكاليف عيد كه يكشبه نا تمام ميماند

صداي عشق...صداي جواني...صداي خواهش....صداي ماندن ميان اينهمه همهمه با كسي كه دوستش داشتم

مردم گرفتار كوچه و بازار و چشمهاي خسته و دستهاي پر پينه با پاكتهاي پرتغال و سيب كه به خانه ميرفتند

دستهاي ان كارگر خسته كه با وام جهيزيه درست كرد براي دختر معصومش...براي بخت بلند...اما كدام بخت؟!!!

صداي ترافيك و بوق و داد و دعوا ميان خيابان....ظهر بي حوصله...خيس از عرق....ولوله گرما و اتش مرداد ماه تب دار

خستگيهاي كنار اتاق...بوي تخم مرغ عملت مانده در ماهيتابه....بوي گند عرق ميان گرماي تابستان...بوي تكراري تكرار

خواب نيمه كاره مستي....شيشه ودكا....من افتاده گوشه اتاق...صداي موسيقي...دود سيگار...حسرت...گريه

بوي كپك نان مانده در ديگ....بوي گند جوي پياده رو.....رخوت زمستاني....برف بي رويا....خيابان شلوغ...كوچه تنگ

دستهاي بي كسي....بي هويت و بيهوده....شناسنامه مجهول....عكس زنداني در ان....پاسپورت گم شده من

بوي ترياك خانه همسايه و چشمهاي قرمز ان مرد كه لول از افيون بود و شعر ميگفت

تخت چوبي حياط....نشيمنگاه پدرم...ديوان حافظ و ان صداي خسته و پير كه نجوا ميكرد

اوج فواره در وسط باغچه حياط... بعد الظهر تابستاني و شلنگ اب و گلدانهاي سبز

شبهاي تيرماه....خواب اشفته زير ستارگان شب...و صبح... روز تكراري كار كردن.....چانه زدن.....پول شمردن....پول دادن...مفت نفس كشيدن

پدر رفت....پدر خاموش شد....تخت چوبي بي صدا ماند....امروز نكبت امد....امروز خالي...

صداي سبزي فروش دوره گرد....صداي ماشين و بوق....صداي دزدگير ماشينها به جاي صداي بازي بچه هاي ديروز

صداي تعصب....صداي بي صدائي....چشمهاي افسرده مردم....خيابانهاي شلوغتر....شبهاي دلتنگ...

بوي تند سيگار....پير مرد فال فروش بيچاره....ان گداي افليج...ان كودك نابينا....ان پاهاي بي كفش

ترديد ماندن....مرداد داغ و بي حوصله....زمستان بي خاصيت و بي برف....

كوچه هاي قديمي و نكبتي تر....حرفهاي بيهوده تر....چشمهاي خالي تر....مغزهاي پوكتر

به كجا رسيده ام؟!!! به كجا....و ان روياهاي خو شبينانه من اينها شدند...و ان شوق سرودنها حجاب پس زدند و به شكل عجوزه اي بيرون امدند

و من ميان تمامي اينها مدفون شدم...و بي صدا ماندم....و من نميدانستم كه همه سادگيها را باد ميبرد

و امروز...و هيچ...و پوچ....و اسمان بي سخاوت و دود گرفته....

و فردا...نميدانمها....ترديدها.....و قصه ديروز و امروز و فرداهايم اسير يك حجم پوسيده اند كه همراه شناسنامه من به ثبت رسيدند...و ستاره اقبال من كجا در پشت ابرهاي لايه لايه مخفي ماند!!!حميد

امروز ميلاد اشنائي صميميست.....ستاره امدنش امشب روشن شد....امشب امد كه بماند تا تصوير گر پاكيها شود...امشب امد تا فانوسم را نفت كند....تا براي اين خسته دستي به مهر شود....مهربانيش بدون تكلف است....دستانش نوازشگر تنهائيست.....پاك است....و ميا ن نا پاكيها معصومانه مانده است...صداي سادگي دارد...بوي قديم ميدهد...بوي كوچه باغ باران خورده....بوي انروزها كه رفاقت بود و سخاوتمندي...ميلادش را تبريك ميگويم....تولدت مبارك و به شادي باشد ايامت....اشناي هميشگي و قديمي....شمعها را فوت كن...هديه هايت را باز كن....دنيا به كامت باشد...كامت را شيرين كن....تلخ كاميم را با كيك تولدت امروز شيرين ميكنم....پاينده باشي....

پرنده اسير ميان حجم فلزي قفس به باران نگاه ميكند....ان بالا ابرهاي سفيد و سياه هم اغوشي نمناكي دارند....صداي ريزش باران همچون ترانه اي خيس همه فضاي اطراف را پر كرده است....برگها زير ريزش مداوم قطرات خيس و سبزترند....بوي خوش علف در هوا پراكنده است.....هيچكسي نيست و همه ادمها درون خانه خود خزيده اند!!!پرنده در ميان قفس به صداي خنك باران گوش ميدهد...حتي يك پرنده از ان حوالي عبور نميكند!!! قفس همه دنياي پرنده را محبوس كرده است....و ان شوق پرواز به اطراف وميان اسمان ابي را از او ربوده است....پرنده دلش ميخواست در هوائي خيس به شوق پرنده اي ديگر اوازي سر كند....و همراه او بال بگشايد براي پروازي بلند و گذشتن از هر چه قفس و تنگناست....پرنده دلش ميخواست خوشترين ترنمش را براي كسي از جنس خويش نجوا كند....پرنده دلش ميخواست ازاد باشد....و در هواي خوش ازادي به هر كجا كه ميخواست پر بكشد.....از تكرار روزها و شبها در قفس فلزي دلش تنگ بود و در بالهايش قدرتي براي پريدن نميديد!!! پرنده نميدانست كدامين روز ازاديش را در قفس كرده اند و به ياد نمياورد چقدر روز و شب را در هواي رسيدن دلتنگ در گوشه اي كز كرده است....ابرهاي سفيد و سياه ارام ارام از اغوش همديگر بيرون امدند و باران ارامتر شد...ابرها عبور كردند و نور خوشرنگي در اسمان ظاهر شد....در بالاي اسمان از انعكاس نور بر خنكاي هوا رنگين كماني طاق زد....هواي خوشي بود و پرنده در ميان قفس رنگهاي ان رنگين كمان با شكوه را ميشمرد....هفت رنگ خوشرنگ كه بالاي اسمان را طرحي اعجاب انگيز كشيده بودند....پرنده دلش گرفت و روبروي رنگين كمان اوازي سر داد....ترانه اي كه حزن انگيز بود و دردهاي قفس را به بيرون ميپراكند!!!....پرنده ميخواند كه دلم تنگ است....وقتي ميشود پرواز را تجربه كرد اما بايد محبوس بود دلم تنگ است...از اينكه پرنده اي از اين حوالي نميگذرد دلم تنگ است....پرنده اواز سر داده بود و صدايش از ميان ميله ها در هوا پراكنده ميشد!!! گوشه اسمان جمعي پرنده ازاد پروازي دل انگيز را سر داده بودند...پرنده اسير انها را ديد ميزد و اشتياق پرواز در بالهاي خسته اش بيشتر ميشد....از ميان ان پرندگان كه در هواي خوش ازادي همراه شده بودند انگار كسي صداي غمناك پرنده در قفس را شنيد....كمي بعد در ميان انهمه پرنده يكي از انها جدا شد و به پشت پنچره اتاق امد....در چشمهاي پرنده اسير نگاهي كرد....چقدر برايش اشنا ميامد و انگار سالها بود كه اورا ميشناخت....پرنده اسير در چشمهاي ان پرنده نگاهي كرد...چقدر نگاهش اشنا بود انگار سالها بود او را ميشناخت!!! هر دو پرنده در احساسي واحد چشم در چشم هم دوختند....پرنده اسير دلش ميخواست از حجم قفس بيرون بيايد و همراه او پرواز كند....پرنده ازاد دلش ميخواست كه در قفس برود و در كنار ان پرنده بماند...هر دو پرنده در احساساتي متفاوت اما هم معني دلشان خواست كه كنار يكديگر بمانند....پرنده ازاد در كنار ان پنجره روبروي ان پرنده اسير ماند و روزها به اواز او گوش ميكرد و برايش ميخواند....گاهي از اطراف برايش غذائي مياورد....شبها هم كنار او سر به ميله ها ميداد و خوابش ميبرد.....هر دو پرنده در كنار همديگر ماندند....هر دو به بودن با همديگر خوشحالي ميكردند...نه قفس همچون گذشته دلگير بود و نه ازادي انچنان حسرت انگيز بود....اندو كنار همديگر ازاد بودند....پرنده ازاد براي روزيكه پرنده اسير از قفس بيرون ميايد انجا ماند....دلشان به همديگر خوش بود...و در كنار يكديگر غمهايشان انچنان سنگين نميشد....اندو در كنار يكديگر ماندند تا سر انجام هر دو توانستند با يكديگر به پرواز در ايند....قصه قفس قصه تكراريست....قصه همه صداهاي محزون مانده در قفس...به شوق همصدائي....به شوق روزيكه اين قفسها باز ميشوند و همه ادمها رويايشان را محقق ميبينند....و در انروز هر كسي پرواز را تجربه خواهد كرد....حميد

دلم گرفته است....تمام دلتنگي را در همين ميگويم اينبار....صداي پرنده...صداي ازادي...صداي گسستن از بند....صداي نتهاي اين موسيقي صميمي....پانزده سال پيش وقتي صدايش را اولين بار در يك كاست قديمي شنيدم همه روحم را تسليمش كردم...خواننده  متولدارژانتين  نوازنده گروه قديمي سوپر ترامپ در انگلستان تحصيل كرد و نامش جاودانه شد در خاطره جهان...كريس د برگ....كسيكه دوستش دارم و سالهاست صدايش مونس تنهائيست....شبي كه فردايش عازم سربازي بودم...ان اهنگ مسافرش را تا صبح گوش ميدادم...با صدايش عاشق شدم...با صدايش نوشتن اموختم....ياد گرفتم كه ازاد باشم....روبرويش گريستم و اورا از صفحه تي وي بوسيدم....و او دوباره معجزه كرد...صدايش دوباره منرا به دريچه اي رسانيد در عمق تنهائيم.....دريچه اي پر نور....دلم تنگ است....براي پرواز...براي رفتن از ميان همه ادمها....حرفهايم بوي كهنگي دارند اما ازادي هميشه نو خواهد ماند....روزيكه ارام بگيرم همچون اهنگ صداي پرنده روحم را به ذات مقدس خواهم بخشيد....روزيكه از ميان شما دروغگوها پرواز ميكنم تنها خداست كه شاديم را خواهد ديد...شما هميشه دروغ ميگوئيد....شما هميشه ادم را دلتنگ ميكنيد....شما نان را به نرخ روز ميلمبانيد...خسته ام از بودن ميان شما...روزيكه خداوند وعده كرده است از ازار همه شما خلاص ميشوم....به ميان نتهاي دلخسته ميروم...به پيش پرندگان ميروم...چه ارامشي دارد گريختن از ميان همه ادمها...همچون پرواز يك پرنده....دستهايم را ميگيري؟ مرا ارام ميكني؟ مرا دوست ميداري؟ قبل از هجرتم روبروي چشمهايم نگاهم كن....اهنگي از كريس د برگ را برايت زمزمه ميكنم.....بانوي قرمز پوش....برقص با من بانوي قرمز پوش....كسي جز تو اينجا نيست.............i love you ....دلم گرفته است....نميدانم كه بايد هنوز بنويسم يا همين پست را بگذارم تا مرگم بماند!!! صدائي برتر از صداي ازادي نيست...صداي يك پرنده....صداي پريدن من از قفس...دلم تنگ است...و اشك مجالم نميدهد....براي خلاصي دستهايم را بسوي خداوند دراز كرده ام....ازادم كن اي خالق گريه ها...عشقها.....زيبائيها.....جان شيرينم را بگير كه ميان اين مردم جائي ندارم...مگر خلوت دلگير و پر دودم....نوشته هايم پوسيده اند..تكراريند....بوي رخوت ميدهند.....ايا مي توانم پرواز كنم؟!!! دلم تنگ است......حميد

برگهاي هويتم را بايد فراموش كنم...و اينكه چه مليتي دارم...ازارم ميدهد هميشه...دلم ميخواهد كه در دنياي ازاد باشم...و اين ارق كاذب را به فراموشي سپارم...دلم ميخواهد كه زيبائيهاي اين كره دوار را ببينم....ميخواهم راه بروم..تنفس كنم....دنيا را از دريچه هاي ديگري ورنداز نمايم!!!تو منرا مسدود ميكني هميشه!!! منرا ميترساني از عقوبتم!!! من جهنم دلخواه را با بهشت اجبار عوض نخواهم كرد....من حق دارم كه مانند كمترين انسان راهم را انتخاب نمايم.....حق دارم ارزوهايم را دنبال كنم...تو نيز حق داري...و او هم همينطور....مدتهاست كه دلگيرم و حافظه را روي تاقچه ميان دفاتر پنهان كرده ام....لايش را اگر باز كنم گلايه ها ميريزند از ميان ان!!! دفتر تكرار بي حوصله است....گوشه تاقچه سالهاست كه ميان ان گلها خشكيده اند و يادگاريها پژمرده....دفتر تكرار هر شب خاطرات منرا به خاطر ميسپرد اما مدتهاست من انرا بازش هم نكرده ام....سودي نيست در خواندن كهنه ورقهاي عشق....از اين نمد كلاهي به سر بي سامان نمينشيند......سالهاست فريفته ايم خود را...اين قصه سرش معلوم نيست كجاست.....بازي ايام خواب نشئه اوري دارد....كسي حركت روزگار را روي شطرنج زندگي نميتواند فهميد...اين مكاره بسيار بازنده دارد....برنده هايش هم در اخر ميروند...انگار كه سيري عجيب ميان موجودات قانوني نا همگون را پديد اورده است....قانوني كه ما انرا تحرير نكرديم....گفتند اينچنين است....زمان انرا حكم كرد....زمان تولد....و با ان همه چيز اغاز شد....خارج از اختيار ما بود همانند خيلي از چيزهاي ديگر....امدن انقدر كه ماندن مصيبت دارد نگران كننده نبود...چراكه براي تولد ادمها در هر كجاي دنيا جشن ميگيرند....و اين ماندن است كه مرثيه ميشود...و هر كس در جائي قصه گوي تنهائيست...ميان دقايق گنگش...و ما هيچ نكرديم جز زيست در مسير روزگارمان...و خودكرده ها هم گاهي مقدر بودند!!!! و هركس كوچك و بزرگ در خود نشسته است از بد عهدي ايام...دلي درغم فرو رفته و اوازي بر لب نشسته...همچون قناري دلتنگ ميان قفس...كز كرده در ارزوي پرواز دل اي دلي ميخواند....اين فاحشه رحم نميكند بر هيچكس....هوا پر است از ناله هاي دل....كه در مسير خداوند رهسپارند.....ناله هائيكه روزي شكوه سلامي را در خود داشتند...و عشق اغاز سفر بود....و عشق ادم را سبز ميكند همچون وسعتهاي خيال انگيز...و عشق اندوهي دارد به وسعت دريا وقتيكه نه سكوتش را ميداني و نه طوفانش را....زمان پر شده از دلهاي تنگ...نشسته در عزلت...نگاه اشفته بر زمين...بر هوا...و خالقي كه بزرگ است....اين قصه غم انگيز را ادمها هر كدام با بصيرتي خاص رقم ميزنند...وعشق صداي مرغكان ازاد ديروزست است كه در امروز اسيرند....و عشق خون جاري ميان شريانهاست....و عشق گذرگاه ازاديست...بسوي انطرفها....و عشق ادم را تا بلندترين قله ها بالا ميكشاند...و نور را همچون نگيني در انگشتري ياد ميگذارد....و عشق منرا تا پرنده بودن برد...و منرا اموخت كه تنها با مرگ ميتوان از حجم عاشقي گذر كرد...و انانكه عاشقتر بودند زودتر رفتند!!! اين روزگار همين است....اين قصه عجيب براي انها كه دركش ميكنند عجيبتر بازي ميكند...خوشا به حال ديوانگان كه هنوز با روياي مجهول كودكيشان عشق بازي ميكنند....دنيا افسانه است....و در اين بازي بي برگشت تنها خداوند است كه ميرهاند...دلم گرفته است...و ميخواهم كه از دريچه غم عبور كنم تا جائيكه اغوشي باز بي پرده در انتظار من است....نه عبادت اندوخته ام نه زهد را ميشناسم....توشه ام سادگيست...انچه دارم عشق است...ازمفهوم خداوند هم كلام ساده مهرباني و ذات مقدس را ميشناسم....دلم ميخواهد ازاد باشم....و پس از گذشتن از مرزهاي ظاهري در جائي ارام سفره اي پهن كنم و نان و پنيري به ارامش بخورم و نگاه كنم اسمان را...هيچ ندارم...هيچ...تنها ارزويم ازاديست....كنار ماهيهاي بركه سنگ مي اندازم در اب.....من هر روز مرغابيهاي سفيد بركه را نان ميدهم....من هر روز بوي علف را استنشاق ميكنم...و روبروي خداوند هواي خوش بينيازي را مينوشم.... اينجا دلتنگ است...و من دلتنگ...و تو دلتنگ...و ديوار بلند...و باران بي سخاوت...و براي رسيدن بايد كه معجزه اي بشود....بركه خيال من....دلم ترا ميطلبد كه طاقت اندوه نمياورم ديگر...فارغ از تعلقات من به جاده اي فكر ميكنم كه در انتهاي ان ازاد خواهم شد....انجا قطرات باران اشكهايم را خواهد شست...و خنده شوق و اغوشي باز بسوي هوائي خوشتر...كه ادمي نيست....كه زنداني نيست....كه دردي نيست....كه پرسشي نيست...و اندوه معني ندارد....انجا موطن من خواهد بود....حميد

لاي پنجره را كه باز ميكنم بلكه هواي مانده اتاقم تغيير كند بوي بنزين نسوخته و بوي دود اگزوز ماشين همسايه روبروئي همه مشامم را پر ميكند...اين چشم انداز هر روز من است....يك كوچه تنگ ميان هزارا كوچه تنگ اين شهر....كوچه اي كه همانند بقيه انچه زياد ميبيني در ان ساختمان است....يك درخت هم ندارد حتي يكي!!! هر چه باغچه در فضاي مقابل خانه ها بوده است را تخريب كردند كه به اندازه ملك اضافه بشود....هيچكس از ميان اين كوچه عبور نميكند...هيچكس....يك مشت ادم مذهبي هم دارد كه هميشه و هروقت ببيني همان شكلند!!! باز خوب است كه انها سرگرمي خود را دارند اما من چه؟!!! روز جمعه و افتاب بي رمق...كنار در را باز كردم كه هواي صبح به درون اتاق بيايد كه بوي تند و سوزنده دود حالم را به بدترين تغيير داد....منهم ميان اينهمه سيگاري اتش زده ام و دود بالاي دود ميخورم!!! وانگهي دود اين سيگار بهتر از دود و الودگي وسيع شهرم است...از روي اينترنت البوم جديد رولينگ استونز را پيدا كردم و صدايش را نيز كمي بلند....اهنگ من ازادم را گوش دادم...فضاي اهنگ را يك جور نشئگي و بيخيالي فرا گرفته است...كه خاصيت موزيك انگلستان است...البته نه بيخيالي از همه چيز و زندگي...بيخيالي از دردسر منظور اين اشعارند....شعرهائيكه خوب تنظيم ميشوند....ضرب اهنگش انگار افتابيست....يك افتاب كاذب اما....گرم ميكند ذهنم را اما مسكن موقتيست و حقيقت در اطراف من همچنان جاريست....در اين جمعه بي حال مثل سالها جمعه ديگر من كنار اتاقم نشسته ام و صداي هيچ مهماني هم نيست.....ادمها اينروزها به دعوت ميايند ديگر...ميخورند و ميروند پشت ادم حرف ميزنند...اين خاصيت ما ادمهاست انهم از نوع شرقيش!!! تا دور هم جمع ميشويم شروع ميشود....از رينگ لاستيك پرايد ميگوئيم تا اخرين ورژن موبايل نوكيا و اگر جوانتر باشيم از اخرين قرار با دوست دخترمان و زر زدنهاي مفت هميشگي!!!اينها حرفهاي روزمرگي ما و هميشگي در مهمانيهاست...و بعد هم غذا كوفت ميشود....اخرش يا مرغش كم بود يا خورشتش....يك دوستي دارم ارث پدري برده است و هر وقت ميايد انقدر ور ميزند كه من بي اختيار خنده ام ميگيرد...از سهام خريدن و معامله ميگويد...انهم با پولهاي بابا جانش!!!پسر خوبيست البته اما بيش از اندازه وراجي ميكند...ان يكي موهايش در جواني ريخته است...يك كچل درست و حسابي اما خوش تيپ است....تا دلت بخواهد ناله ميكند و نق ميزند اما من دوستش دارم...سرش به تنش ميارزد...خيلي حرف ميزنيم و گاهي بيرون ميرويم...يك وقتها هم مينشينيم و گيم كامپوتري با هم بازي ميكنيم....مرد گنده و بازي چه تحفه اي هستيم ما!!!!بقيه رفقاي سابق را به جهت معذورات اخلاقي به سرنوشت سپرده ام...بيشترشان تنها نامي از دوست را يدك ميكشيدند!!! اين روزها همينطور همانند يك صفحه تكراري زير سوزن گرامافون ميايند و همان نغمه ناخوش قديمي را ميزنند و تمام ميشوند!!! هيچ ندارند در خودشان جز ارتباطات تكراري با اطراف....گاهي فكر ميكنم چند قرن است كه اين گرامافون براي ما همين اهنگ را ميسرايد!!!جاهاي ديگر دنيا كه خيلي فرق كرده است...خيلي زياد...اما جوبهاي اينجا هنوز پر است از اشغال!!!! همين چند ماه پيش بود كه رفيقي پس از سالها سال از سوئد امد...وقتي ديدمش تغيير كه نكرده بود جوانتر هم شده بود و از روزگارم پرسيد و از روزگارش گفت برايم...و گفت چرا اينهمه پريشاني و سيگار دود ميكني نكند ناراحتي اعصاب گرفته اي!!! وقتي رفتيم كه شهرم را نشانش دهم گفت اي بابا اين جوي اب پانزده سال پيش هم همينطور پر از كثافت بود كه!!! همه پايتختها به تميزي مشهورند و اينجا به اشغال!!! راه نفس را دود گرفته است....لايه اي سنگين از دود پائين امده است....سلولهاي مغز من دچار بيماري افسردگي مزمن شده اند...مغزم كار نميكند ديگر...تاثيرات سرب و گازهاي الاينده هواست بر ان!!!! نميتواني منكر شوي...تو شهرت ارام و تميز است...شانس تنفس واقعي را داري...من اما درد بالاي دردم...سرم گيج ميرود...دلم گرفته است...هوا ندارم...ماهي تنگ ميميرد در اب كدر....رو به اين بي منظره باران و برف هم چاره نيست....بايد فرار كنم شايد چاره ساز گردد....عشق باشد پيشكش چند نفس بيشتر بكشيم دچار الزايمر ميشويم اينجا...دچار بيماريهاي رواني....هيچ ندارد براي لحظه اي ديدن و ارامش...هيچ....روي تعفن و كثافت خانه كرده ايم....اسمش را گفتيم زندگي...خودمان را خر كرديم...دلم تنگ است....اين نبود انچه من تصور ميكردم...روز به روزش نكبتي تر ميشود...دلم تنگ است وقتيكه ميان دلتنگي درونيم بايد بسيار نكبت بيروني را هم تحمل كنم....دلم گرفته است....

روي يك كاغذ سفيد عكس يك پرنده را كشيدم انرا موشك كردم و پرت كردم از پنجره بيرون با كله رفت در حياط بغلي...بيچاره كبوتر كاغذي مثل من بالهايش مضحكانه بود!!! حمید

چيزي جز اين ورق پاره ها نمانده است....چيزي جز ياس من ميان اندوه روز و شب....چيزي جز خاموشي ميان اينهمه زشت نمانده است....پنجره اي نيست....ديواري هم نيست....اينها خوابيست در اين اشفته بازار...در اين بيغوله بي مهر....چيزي جز حرفهاي بيهوده من نمانده است...و نفس پر از دود است پر از اه....همراه با اين روز بي رويا در اين شهر برفي زشت كه رحمت خداوند هم چيزي از سنگينيش را بر نميدارد من اينجا نشسته ام....چيزي ندارم....براي تقديم چيزي جز بازي با كلمات ندارم.....دلگيرم و كليد غفل بسته را در چشمان كسي جستجو نميكنم....من تنها نگاه ميكنم ولي تا انجا كه ميشود نگاهمم را نيز بر ميدارم....چيزهاي خوب...همه زيبائيها....همه انها كه اراممان ميكنند....خيلي چيزها.....امروز خاطره ساز فرداست....و ديروز از عشق و تنهائي زياد خاطره در خويش گذاشته است.....به هر كجايش نگاه ميكنم بهتي از خودم را ميبينم....به هر ساعتي از ديروز مينگرم خودم را ميبينم كه جا مانده ام....در ديروز...در سالها....جا ماندم....همه اين روزهاي برفي...ابري...افتابي خاطرات ديروز من هستند...من همه اين روزها و شبها را بيهوده پيموده ام....هر صبحي كه دل به اميد داده بودم شامي شد اندوهگين....و هر خنده اي كه اشتباه شد و دقايقم را شاد كرد سوخت....ديروز سوخت....سالها سوختند...مقابل من كه ساده مي انگاشتم همه چيز اتش گرفت....نميشود اندوهش را نوشت...نميشود احساس اسير را ميان اين واژه ها ازاد كرد....براي ديروز احساسم را دادم...همه انچه مقدس بود را سالها تكرار كردم شايد كه التفاتي كنند...و عشق غم انگيزترين واژگان شد...و عشق ادم را زير و رو كرد....من پوست انداختم و در تغييري عجيب از پيله من پروانه اي بيرون امد....اما ان پروانه شوق پريدن نداشت.....به چشم تنگ او دنيا فرقي با قفس نداشت....بزرگي دنيا و اسمان پروانه را تسخير كرد....در مقابل اينهمه بزرگي و گنگ همانجا ماند....ميخ كوب شد....دلم براي همه انچه بود تنگ است...ولي اين روز برفي نا مروت است...هيچ ندارد جز پشت شيشه اتاق....جز سيگار دود كردن و فكر....شيشه ام تهيست از شراب....خمارم....در اين نكبت داني روزگار چيز جديدي از اين كوچه عبور نميكند!!! حرفهاي بيهوده من سالهاست كه ميايند و اتش زير خاكسترم را شعله ميزنند و باز خاموش ميشوند....در اين تاريكخانه زندگي نفرت انگيز شده است....در اين دياري كه من نام موطن بر ان نهادم زندگي بي رمق شده است...من موطني ندارم...هيچ كجا....من نميدانمكه شناسنامه چيست....من برگهاي هويت خود را سالهاست نميشناسم.....من خودم را سالهاست كه نميشناسم....من فقط مانده ام كه پس گردنيهاي مداوم روزگار را نوش كنم...من مانده ام كه فحشم را نثارش كنم....من نماندم كه برسم...ماندم كه فحش بدهم...به ارزوي فردا كه همه فحش بدهيم...روزگار فاحشه را به زير بكشيم كه ابروي هر چه انسانيت است را برده است....كنار اين بي منظره من پر از صدا هستم و بي صدا....پر از شوق هستم و خاموش....كنار اين روز نكبت بار اندوهگين چقدر حرفها بر دل مانده است....حقم را ميگيرم از تو اي روزگار....اگر نتوانستم دشنامت هم نميدهم ديگر...سكوت ميكنم....كنار تو اي دلتنگي من دلم عجيب تنگ است....عجيب گرفته است....لا كردار همراه سنگيني برف غصه هايت فشارم ميدهد....حميد

خاطره هام مال خودم تموم شعرام مال تو

اگه بري تو قصه ها بازم ميام سراغ تو

واسه چشمات پره شعرم تو دليل قصه هامي

هر نفس هم نفس تو مثل غم توي صدامي

يه نيمه جون زخميم بيا بيا نفس بده نفس توئي هوا توئي

داغ چشات و وا كن و ستاره هام و پس بده كه مالك صدام توئي

اي روزگار پس بده ارزوهامو......

كرمها هميشه ميلولند....ماهيها هميشه زلال پرستند....پرندگان اوج را صدا ميزنند....شيرها هميشه سلطانند....موشها هميشه ميترسند.....مارها كمين گرقته زهرشان را ميپاشند و نهنگها وقتيكه تنها ميشوند در اقيانوس خودكشي ميكنند!!! انوا عي از حيوانات در حالت گرسنگي به همديگر نيز رحم نخواهند كرد و ضعيفتر خورده خواهد شد!!! اين خاصيت موجودات است...و خاصيت موجودي بنام ادم اميخته اي از اينهاست....هر ادمي يك خوي حيواني بارز دارد براي نشان دادن....پرواز....درندگي...زلال بودن...و يا هرچيز ديگر كه در حيوانات و ادمها يكسان است...تفاوتش انست كه حيوان ميدرد تا گشنه نماند و به اندازه شكمش ميدرد...اما انسان ميدرد كه بيشتر بماند و حد و اندازه اي هم ندارد!!! قصه ادم و حوي را نميدانم كه چيست و ان سيب ممنوعه كه چرا سيب شد و انگور نبود و يا ميوه اي خوشتر!!! نميدانم كه زائيده فكر بشر است اينهمه يا چيزي در بهشت كه براستي اتفاق افتاده است!!! نميدانم زمانيكه دايناسورها بر زمين حكمفرما بودند اين ادم مقدس كجا بود!!! نميدانم....خوانده ام كه ميليونها سال است از عمر اين ستاره عجيب و كره پر ازدحام ميگذرد....موجوداتي در اعماق درياها در چهار هزار متري تاريك و سنگين زيست ميكنند كه عمر انها را با عمر زمين تخمين زده اند....عجيب است....در ان تاريكي مطلق هنوز ناشناخته هائيست كه بشر تازه با رسيدن به اعماق انرا در حال بررسيست!!! انروزها كه بشر خود را وارث خداوند در زمين نميدانست و اصلا بشري نبود....ولي ايا موجودات ماقبل تاريخ هيچ از خود پرسيدند كه روز جزا جوابگو خواهند بود!!!! و چرا انها انقدر ازاد بودند كه كارنامه اي نداشتند به جز تصاحب زمين و انچه كه كردند هيچ كسي نگفت انها ظالم بودند و يا كشتند!!! چرا كسي انها را بازخواست نكرد براي اعمالشان...و چرا من براي كوچكترين كارهاي طبيعيم بازخواست ميشوم....و چرا احساسم جرم است و وقتي نياز دارم چرا بايد با سيگار دود كردن و غم انرا سركوب كنم....ديشب دردي ميان قلبم بود و تير ميكشيد...خيال كردم دارد تمام ميشود....ترسيدم كه با چشمهاي باز بميرم....اما ماندم هنوز....ذهنم از پرسشها پر شده است اما كاري ندارم كه انها را درست جلوه بدهم و من چيزي را اثبات نخواهم كرد و رد نيز نميكنم...اينها همه پرسشهاي ذهن من هستند و بسياري ديگرشان را حتي بيانش هم نميكنم!!! ميان اين شهر پر دود كه امروزش برفيست و برفش اگرچه رحمت است اما صفائي ندارد راه ميروم....ميان ازدحام ادمهائيكه هر روز كركره مغازه را بالا ميبرند و در خاتمه دخلشان را ميشمارند و ميروند تا ادامه تكرارش را فردا اغاز كنند....فروشگاهها....لباسهاي رنگارنگ....كفشها...كيفها.....اينهمه ادم و عرضه و تقاضا....چشم ادم را ميربايند گاهي و ادم خيال ميكند چقدر از اين كفشها پاي ادمها ميرود و ميپوسد تا دوباره تكرار جان بگيرد....رنگ برنگ...سكسي..معمولي...مد...جلف...هزار لباس و رنگ تن اين ادمها ميرود و چشم را پر ميكند....و من نميدانم كه چرا لباس كه پوشش ادمها بود براي انسانيتشان امروز اينقدر هوس انگيز شده است كه چشمها را وحشي تر ميكند و حريصتر به ديدن!!! منهم مستثنا نيستم و نگاه ميكنم...تو با رنگها و لباسها چقدر جذاب ميشوي...و من چقدر خوب براي شهوتم فريب ميخورم كه فراموش كنم دردهايم را و دوباره تكرار كنم روزگار را....تو مرا احاطه ميكني اي نگاه وقتيكه روبروي عريانيها نشسته ام...وقتيكه غرايض حيوانيم را صدا ميزنم يادم ميرود كه انسانم و انديشه دارم...براي ماندن نسلها قوه غريضه در ادمها همچون حيوانات پديدار شد...ما اسمش را عشق گذاشتيم...و عشق شايد قدرتي بود براي بقاي نسل...چراكه اگر انسانها غريضه نداشتند نسلشان منقرض ميشد و ايكاش كه ميشد!!!! عشق البته بالاتر از هوس ميباشد اما زير مجموعه اي از بقاي نسل است و اينرا من نميگويم دانشمندان اين عرصه انرا اثبات كرده اند....تمايلي كه براي ادامه ادمها در هورمونهاي ما نهاده شده است...براي چه اما؟!!! من دلم ميخواهد و من ضعيفم مقابل شهوتم اما من هنوز ميفهمم...و هنوز دست شهوت را از دستان عشق و دوستي كنارزده ام!!!! چرا بايد اين نسل ادامه پيدا كند و چرا همانند دايناسورها انسان منقرض نشد تا موجوداتي شايد بهتر در زمين زيست كنند!!! و شايد فردا نوبت انها باشد...نميدانم...من مقابل زمين حقيرم و زمين مقابل كهكشانش حقير...و كهكشان در مقابل لا يتناهي نا معلوم حقير است و هزاران خورشيد هست كه ما نميدانيم...و خورشيد ما كوچكترين انهاست!!! دست بالاي دست بسيار است...سرگردانم...چشمهايم ميبينند و دلم طلب ميكند...اشفته ام...و تنهائي غم بزرگيست ميان همه دردها....در حياتم يك شاخه گل تقديمم كن كه هزار دسته گل بر گورم اثر ندارد...امروز درياب....فردا را كسي نديده است....امروز دوستم داشته باش....و كاش اين ادم پيچيده ميدانست كه چقدر قلب منتظر در انتظار يك نگاه شيرين و عميق گرفتار مانده اند!!! جواب پرسشها و تمايلات منرا كسي نخواهد داد...بي جوابند همچون گذشته ومن فقط انها را روي كاغذ مختصرا اوردم...ميدانم كه در همين زمان انسانهاي زيادي ارزوهايشان محقق شده است و من از گروه ماندگانم...افتادگان در راه....همه احساسات و خواسته هاي منرا با كيفيت بسيار بالاتري در واقعيت خيليها دارند!!! همه چيزهاي روياگونه كه من فكر ميكنم به انها را بسياري در واقعيتشان دارند!!! اينجاست كه تفاوت جهان بيني بين ادمهاي بازنده و برنده مشخص ميشود....دنيائي كه من ميگويم پوچ است از نظر خيليها پوچ نيست!!! حاضر نيستند ولش كنند...انقدر لذت ميبرند كه صد سال هم كمشان است...ميدانم همه را...ولي من از همه انها پرسشي ميكنم....لحظه مرگ ايا لذتهايتان كمكتان خواهد كرد و ايا باز هم تفاوتي خواهيد داشت با مثل من؟!!! انزمان ميفهميد كه من راست ميگفتم....ولي من اسوده تر از شما ميميرم چون چيزي ندارم كه دلم برايش بسوزد.....كيف كنيد دنياي قشنگتان را....دفتري دارم و يك جاسيگاري پر از خاكه سيگار...ضعف جسمي هم انگار تازه خودش را بروز داده است....من خيلي دلم ميخواهد...همانها كه شما داريدش...اما فرق من با شما انست كه شما براي خودتان خواستيد و نداديد ومن براي همه خواستم ان مواهب را....وقتي همه داشته باشند ادم شرم نميكند از پوشيدن كفش فلان قيمت...اما در جائيكه خيليها ندارند من ترجيح ميدهم همان لباسهاي قديمم را اتو كنم و بپوشم...لااقل شرمنده نگاه ديگران نميشوم كه حسرتمندانه ديد ميزنند و ادعاي به فهميدنم هم دروغي نبوده است!!! دفترم را بستم...هنوز ادامه خواهد يافت...اينهمه خواسته سركوب شده و احساسات غريب...خدايا هيچكس را زهر تنهائي نچشان....تو خود گواهي كه كفرت را نميگويم تنها از تو ميخواهم كه اين ناخواسته را ياري دهي...سكوتم از رضايت نيست....دلم اهل شكايت نيست....هزار شاكي خودش داره...خودش پيره گرفتاره......حميد

مسیح خدا

نسل بيخودي فكري ندارد.....اگر دارد پول در اوردن در اين بازار مكاره است!!! تو با موتورت تكچرخت را بزن اوضاع امن است....براي تو دانستن و ندانستنش فرقي ندارد...تو گرسنه شوي همان ساندويچ همبرگر را گاز ميزني و يا يك پرس جوجه كباب ميلمباني و بعدش چائي لازم است و خواب!!! ازار و اذيت دختر همسايه هم سرگرمي خوبي برايت شده است....ريخت انترت را هر روز با مدهاي دسته سوم تركيه ست ميكني و موهاي وزوزيت را با شامپو صاف ميكني كه لخت بريزد پشتت!!! تو همان انتري فقط فرم چرخاندنت فرق ميكند!!! با ماشين بابا جان ولگردي كن همراه انترهاي ديگر چه فرق دارد دانستن و ندانستنش كه هوا نيست...كه هوا و نفس تنگ است...وقتي صداي تيس تيس تيوتر ضبطت ميايد فكر ميكني در كلابهاي المان ميرقصي...خوبست كه از موسيقي هم هيچ نميداني...تازه از تخمت در امدي نازنين!!! تو بيخيال موبايلت را جواب بده و با ان حسابي بازي كن...خواستي يك ام پي تري هم بريز وقت بيكاري تو مغزت ويزويز كند....چه فرق ميكند دانستن با ندانستنش!!! تو و هزاران مثل تو بيخيال همه چيز...اينطور خوشترست برايتان....جوان و پر نشاط ميمانيد اگر اكزاستي(قرص)بگذارد....دردت نباشد گاز بده و از ميان اب مانده از باران بگذر و بر سر و روي پيادگان بفرست!!!! انگلها هميشه هستند...در طبيعت روي تن جانوران زيست ميكنند...لا اقل انگلهاي طبيعت ادعاي ترا ندارند ديگر...ساس و بيد و پشه و هزار انگل ارامتر از تو زندگي ميكنند....ميان امثال تو روز تا شب زندگي كردن دشوار است....زور دارد...وقتي نميشود مثل تو بود و نميشود ترا نديد ادم تهوع ميگيرد...گوشه اتاق جاي امنيست براي كناره از هزار مثل تو بي تفاوت....اما گوشه اتاق هم دردي دارد كه كسي نميفهمد....در اين دنيا هرچقدر نادان تر بماني اسانتر خواهي زيست...بهاي دانستن گران تمام ميشود و صرف نميكند....اينهمه بيچاره دور و اطراف پرسه ميزنند...يا به دله دزدي يا دست فروشي و نكبت....باران ميايد امشب...و هواي خوبيست اگر كنار شومينه بنشيني و داستانهاي رومانتيك بخواني يا كسي را در اغوش بگيري!!! اما همين باران لطيف بر سر خيليها زندگي را حرام ميكند...سرما از منافذ سست خانه به درون ميايد...و سقف چكه چكه ارام رحمت خدا را داخل اتاق ميريزد تا فضاي سرد خانه نمناك بشود و بستر كهنه و سرد گوشه اتاق خيس و چندش اور!!! همه زيبائيها همينطورند....براي تو كه دستت به دهانت ميرسد زيبائي هميشه هست...بيچاره كسيكه تكليفش با سگهاي ولگرد يكي باشد....لا اقل سگها نام انسان را يدك نميكشند!!! سيگارت را اتش بزن...و اولين پكش را دود كن و حسرت وار بيرون بده...چه چيزي را ميخواهي تغيير بدهي!!! بر خلاف اب رفتن برگشت به عقب دارد....همه روزها و شبهائيكه دل به اميد بستيم با فردائي بدتر همراه شدند...چرايش را نميدانم...شايد من در گنگي اينروزها اينطور احساس ميكنم...و شايد اينها توهمات من هستند و زندگي همينست كه جاريست و بايد اينگونه بود تا بتوان راحتتر زيست...نميدانم....دلم ميخواهد و قلبم روياهايم را دوست ميدارد...اما ميان اين روزهاي بيهوده با ادمهاي بيهوده تر مثل كنسروي فشرده دارد تاريخ مصرفم تمام ميشود....من معلم اخلاق كسي نميشوم....من نسخه اي تجويز نميكنم...چراكه همه نسخه ها دروغين است...ذات ادم بايد كه درست باشد....روزهاي نكبتي را ما ساختيمشان و نشستيم و جشن گرفتيم.....ادعا كرديم...شعر گفتيم...انچه گفتيم را تنها گفتيم و كار ديگر كرديم به غير از گفته ها....از اين پشت بام دنيا عده اي از جلويش ميفتند و بعضي انقدر عقب عقب ميروند كه ميفتند....سقوط اسمش سقوط است...از جلو افتادن و از عقب افتادن فرقي ندارند!!! بوي دود و ماشين گرفته ايم....باران زيباست اما دلگير شده است....برف بازي تفريح ادمهاي پولدار است....تهي دستان از سرما دنبال اتشي در يك حلبي ميگردند برف بازي باشد پيش كششان!!! تخمه و شيريني و اجيل باشد پيش كشي شبهاي يلداي از ما بهتران...اجاره خانه لنگ مانده است!!!حرفهاي كوفتي تمامي ندارند...بيهوده مينمايند..گوشهايم را ميگيرم...گرفتنشان باعث نشنيدن نميشود تنها من خيال ميكنم نميشنوم اما بيهوده است....خودم هستم...بيهوده راه ميروم....نفس ميكشم...نگاه ميكنم...اما هنوز انديشه را از ياد نبرده ام....هنوز ميتوانم كه به همه چيز فكر كنم...نه از گفتن من نكبتيها درست ميشوند و نه از بيتفاوتي چيزي عوض ميشود...مانده ايم ميان چه كنم ها!!! من بهترين روزهايم را فداي همين چيزها كرده ام....فردا را نميدانم....بهاي عمره رفته را كسي نميدهد...كسي براي دانستن يك سير پنير هم مجاني نخواهد داد...صرفه با نان خوردن به نرخ روز است....من نميتوانم پس در انزواي خويش خواهم ماند....حساب من بميرم برايت و دلم ميسوزد در كار نيست....حساب مفتي باختن است...انهم اگر تقدير باشد ناگزير به پذيرفتن ميشويم....ميان بيابان خار است و تيغ و پاي برهنه...لنگه كفشي غنيمت است....هر چند خر كشان ما را برساند!!! كه نميرساند...تو به من بيتفاوت باش اما من به تو فكر ميكنم....به هزاران مثل تو...و هزاران مثل خود كه در ميان فشار خرد ميشوند...لاك پشتهاي دريائي را ديده اي؟!!! در هر بار صدها تخم ميگذارند...از اين تخمها تنها عده اي لاك پشت ميشوند...عده اي از تخمها خوراك سوسمارها و مرغهاي دريائي ميشوند...ان عده كه بيرون ميايند در مسير رسيدن به دريا تعداديشان طعمه پرندگان شكاري و سگهاي ولگرد ميشوند و تنها عده كمي به اب ميرسند....تعدادي ميان اب طعمه ميشوند و انها كه ميمانند به زير ميروند!!! قصه ادمها دلخواسته يا ناخواسته همين است....تنها عده اي شانس خوشبختي را دارند...ديگران يا نگاه ميكنند يا بازنده اي بيش نخواهند بود!!! گفتن اين حرفها چيزي را عوض نميكند و ناخوشايند است حتي براي خودم...اما حقيقتيست كه روزگار تكرارش ميكند....منهم روزي به اميد مي انديشيدم....شكستها امدند و از پس هر كدام من ديدم كه تهي ترميشوم....دريافتم كه از شمار شكست خوردگانم و تقدير اينطور خواست....نيش خند تلخي روي لبهايم نشسته است...و صداي اهنگي موزون و زيبا ميايد...فكر ميكنم...ميان امواج سرگردان به جلو ميروم...كارم نيست با قبيله پر فريب...هواي خودم را تنفس ميكنم...و ارام و گنگ نگاهم روبروي ان دورها خيره مانده است....ان دورترهائيكه ميدانم ديدني ترند....و شايد كسي چشم انتظار من است....حميد

روي درياچه پوچي خود قايقي ميبينم....بادباني دارد...باد ارزو پشتش ميخورد....ارام به جلو ميرود...فانوسي اويخته روبروي قايق براي شبهاي وحشت و يك دسته گل سرخ خوشبو....روي درياچه پوچي كه با اشكهاي من پر شده است روي يك قايق ساده كسي نشسته است...نگاه ميكند...پوچيم را...گريه هايم را.....مهربانانه مينگرد....سخاوتمندانه....من اورا نگاه ميكنم و دلم ميخواد كه از حجم خود بيرون در ايم و اورا نزديكتر احساس كنم...دلم ميخواهد سوار قايق او بروم ان دورها..به همانجائي كه از ان امدم.....روي قايق ساده كسي دست تكان ميدهد و ميدانم كه در تنهائي درياچه برايم چقدر گريسته است..ميدانم.....منهم دورادور احساسش ميكنم....اگرغم مجالم بدهد خود را به قايقش ميرسانم....دسته گلهايش را بر ميدارم و تقديمش ميكنم....و كنارش روي قايق ساده حجم پر اندوه اين وسعت پر درد را پارو ميزنم.....نگاهش ميكنم...واژه اي براي ابراز عشق لازم نيست...نگاه دريچه درون است و درونم را بسويش جاري ميكنم....و قلب سياه و شكسته را بي ترديد خواهم داد....فانوسش را با خون نفت خواهم كرد...خون گرميكه هنوز در شريانهاي من جريان دارد....پارو بزن.....منرا ببر با خويش...اينجا شهر مردگان است....اينجا كسي دلخوش نيست....اينجا كسي عاشق نميشود.....گلهاي كاغذي دارد اينجا...گلهاي مصنوعي....كسي اينجا عاطفه را نميشناسد!!!....پارو بزن مرشد من....من براي رسيدن به قايق تو از سالها انتظار امده ام...از شب گريه ها...از نشدنها...از شكستنها....منرا ببر به انجائيكه پدرم در انتظار ماست....نه مرگ را نميگويم...نه....پدرم ان دور چشم براه من است...من اورا ميبينم...او نمرده است.....مگر ميشو خالق من بميرد...هنوز صدايش در گوشم ميپيچد...نگاهش كجاست اما....منرا ببر او به انتظار ماست....كتاب خوشبختي ما را او مهر خواهد كرد...و پس از ديدن رسيدن من دوباره خواهد رفت....او ميرود و تو خواهي ماند...كنار من...براي ابديت....نميدانم كه بعد از مرگم چه ميشود...و مهم نيست كسي بداند....من تا انروز هنوز نفس دارم...تنگ است اما ميايد....باد ميايد...پارچه بادبان قايق روبه جلو ميرود....ما حركت ميكنيم...نميمانيم...از اين روزهاي نكبت بار خلاص ميشويم....نگاه كن پارو زن...انطرف درياچه دوستانم به بدرقه امده اند...برميگردم...چشمهايم خيس ميشود....بگذار انها هم بيايند....اهاي با شما هستم....اين قايق بادباني براي شما هم جا دارد...زودتر بيائيد...نگذاريد دير بشود....ما به سرزميني خواهيم رفت كه در ان ازاديست....در ان لبخند است....انجا كه رسيديم هر كدامتان دنبال زندگي خود باشيد..كنار هم...من و پارو زن هم كنار هم...يادتان نرود...بر سفره امشب ما همه چيز دارد...شراب سرخ....شير...نان....سبزي....هرچه شما خواستيد خواهد بود...خواهد شد....من در اين شادماني شراب را بر ميدارم...شما هرچه خواستيد....به سلامتي.....ذهنم را بستم....اتاق خالي حجم ساده اي دارد...بوي خاطره ميدهد...گريه عاشقي دارد....درد دارد...من را دارد...گلدان دارد..ماهي دارد...همه چيز ساده است...منهم ساده ماندم...سيگارم را اتش زدم...با اميد نشسته ام اگرچه درهاي زتدان غفل است...ميدانم كه جا ميمانم...اما ميمانم هنوز...تا صداي عابري باشد و تا از ان دورها يك كشتي بگذرد اميد به خلاصي از جزيره نفرين شده ميماند....روبروي تو اي هيچ فانوس اويزان كردم...و يك دسته گل رز....و يك در به بهشت...و هزار خاطره...و يك شيشه شراب...اشكم ريخت...سبك شدم اما هنوز پرم....خداونداتو حاجت خلقت را روا كن....تو درهاي رابطه را بگشا...تو زندان تقدير را بشكن....تو نگاهم كن...تو...براي او...براي تو...براي انها...و در اخر براي خود دعائي كردم....دفتر امشب را بستم...تا اگر نفسي بود دريچه فردا را بگشايم...حميد

به تو فكر ميكنم....به روياهاي جوانيت و بستر پر التهاب شبهايت كه وقتي سرت را روي بالشت ميگذاري چقدر داستانها از شاهزداه قصه ها با ان اسب سفيدش را مرور ميكني تا خوابت ببرد.... به تو كه قدمهاي بلوغ بر پيكر و اندامت نشسته است و هزار ارزو براي فرداهاي رنگينت داري....و شايد گاهي بي ارزو ميماني!!! به تو فكر ميكنم كه شايد بيماري...شايد ناتواني و شايد اميدت در اين شبهاي تاريك روبه جاده نا اميديست......به تو كه هنوز گامهاي نفرت و كينه بر قلبت ننشسته است و رد پاي دل ازاريها هنوز قلبت را سياه نكرده است....به توئي كه هنوز ساده مانده اي ميان اين قبيله هزار چهره.....به تو كه شايد فردا دلت براي عشقت ميلرزد.....و شايد نگاه خيره را ميچسباني در رويش...و اه حسرت و ديگر هيچ....به حياط خلوت خانه تو فكر ميكنم و ان يا كريمهاي معصوم در ميان شاخه ها و ان خرده نانهاي روي موزائيك كه بهترين خوراكيهاي دنياست براي مرغان در به در خانگي.....تمام امشب را فكر ميكنم....خيال خواب ندارد چشمهاي بيقرار من....و سوسوي هيچ خنده اي در انها پيدا نيست....به اسماني مي انديشم كه باريدن را از ياد برده است....و در ميان زمستان سرد هيچ رحمتي را نيست ابرهاي بي سخاوتش....به بستر جواني تو و روزهاي سياه شهرم مي انديشم....به خالي دستان خودم و اشتياقي را كه خاك كرده ام....در اين شب تاريك و بي روزن به همه انچه مارا تسخير كرده است فكر ميكنم.....به شاديهائيكه روي كارت پستالهاي تبريك سال نو خشك شدند...به اسكناس عيدي كه در دستان كودك ديروز خرج شد....به اين بي منظره فكر ميكنم....خنده اي نيست....چيزي اگر ترا خندانيد گريه من بود....زمين خوردن من بود....خنده اي نيست....كسيكه ميتواند بخندد بايد قلبي از اهن در سينه داشته باشد....و تبسم غمناكي هميشه روي لبهاي جوان تو ترسيم شده است....و تو حسرتهايت را به دهانت ميگزي....و خيال ميكني فردا چه چيزي را خواهد اورد؟!!!! جز سياهي پراكنده در زمين و هوا فردا براستي چه چيز تازه اي دارد؟!!! تو منرا وعده به چه چيزي دادي؟!!! تو اي فردا....تو اي تكرار ديروز دستان بي سخاوت تو چه چيزي را خواهد اورد....غمي دردناك در وجود من فرو رفته است....شايد تنهائي شبها و روزهاي فرسوده قسمت زيادي از ان باشد اما تمام ان نخواهد بود.....رفاقت درد داشت....سلام كردن و اشنائي دردناك بود....تو تنها با سلام است كه به دنياي مبهم ادمها پا ميگذاري....و اگر ان ادم دردهايش بيش از تو باشد چه چيزي خواهد شد؟!!! تو براي تسكين ميروي اما تلمباري از درد مردمان ترا از ياد دردهايت ميبرد....تو دردمندي را به پيش طبيب رفاقت ميبري و ان طبيب اگر خود دردمندي بود چه كسي دردهايت را مرهم خواهد گذاشت!!! تشنه ميان كوير و له له زدن براي جرعه اي خنك از اب ولي اگر ان اب مسموم بود چه ميكني!!!! وقتيكه جواب دردمندي درد است و زمانيكه داروي ارامبخش خود بساط نا اراميت را محيا ميكند انوقت چه خواهي كرد!!! جواب اين پرسشها را من نميدانم...چراكه هميشه منصفانه گفته ام...اگر اميدي به فردا بسته ام و انرا پراكندم تا اميد هميشه سبز بماند منصفانه ديدم و گفتم....ولي جوابي براي اين پرسشها پيدا نميكنم!!! من تفاوت ميان ادمها را ميبينم اما تصويري از عدالت را نميتوانم مجسم نمايم....وقتيكه ان يكي در ناز و نعمت غلط ميزند و ديگري در حسرت رسيدن به فردا ميماند و در نكبت اوقاتش ميلولد من اين تفاوت را نميتوانم منصفانه قضاوت كنم....من تصوير خوبي از فردا با اين ادمهايش نميبينم....چراغ اميد را خاموش نكرده ام اما پرتو اين نور تنها روبروي منرا روشن ميكند...و اطراف را سياهي گرفته است....من از ميان تاريكيها راه رفتن و لغزيدن به تنگ امده ام....خودم را شبح ادمي ميدانم كه تصور ميكند زنده است!!! اين داستانها و سرگذشتها خيلي وقتها واقعي جلوه نميكنند....راز انسانها مبهم مانده است و چرا خداوند خواست كه يك چيز براي هميشه در ابهام بماند!!!و چرا ما تنها فهميديم از كجا ميائيم و نفهميديم كجا خواهيم رفت!!!چرا متولد شدم....چرا شهوت يك لحظه منرا واداشت به قبول سرنوشت....چرا انشب كه تولدم را جشن گرفتند من مرده به دنيا نيامدم!!! من امده بودم كه چه بياموزم!!!! خدايا منرا اوردي كه چه بكنم!!! و چرا همانند خيليها منرا مشغول كار خويش نساختي و تو خود خواستي كه از نوجواني درد مردمانم را بروي درد خود بگذارم....و تو خواستي كه من هميشه مشغول زحمتي باشم كه شايد به من ارتباطي نداشت و من اما درد را با شوقي سر ميكشيدم....دستهايم اگر قلم گرفتند براي سبز كردن دقايقي بود كه رفيقاني بودند....رفيقاني كه اشتياق من بودند براي گفتن از وسعتهاي خيالي و سبز....درد انها منرا اندوهگين ميكند....و چگونه من از روياهاي نا ممكن بگويم وقتي دوستانم دردمندند...چگونه!!! من امشب درد خويش را از خاطر برده ام و جاي انها غمهاي رنگارنگ ديگري امده اند....ان يكي بيمارست...ان ديگري درد عشقي دارد...ان يكي....ان ديگري....انها...اينها....هركجا كه سرم را فرو ميكنم صداي نا موزون دردهاست....من دارم معني اميد را فراموش ميكنم...من دارم تسليم ديوار ميشوم....ميدانم كه خداوند ميداند!!! معجزه اي لازم است....براي شكستن اين غفل سياه نوري لازم است كه در دست خداوند است....ادم به داد ادم نميرسد....انها كه ميتوانند اين دردها را دوا نمايند خسبيده اند....انها كه درد مردمانشان دردشان نبوده است...انها هميشه چشم بسته اند بروي همه چيز....تكبر و غرورشان نميگذارد كه اين ناله ها را بشنوند....خداوندي لازم است...و معجزه اي....در اين تاريكستان كار منو تو نيست درمان دردها....خداوند را به التماس نشسته ام....ان بزرگ قادر را ميخوانم و حقيرانه به درگاهش نشسته ام براي درمان دردهاي اينهمه ادم...اينهمه احساس....اين روزهاي بي سخاوت دشنامي بيش نيستند....هيچ چشمي عاشقانه نميبيند...اگر ببيند پر ميشود از اشك....من به بديها و نكبتها كاري ندارم...همه جا حرام زاده وجود دارد...روي حرفهاي من با بهترين ادمهاست...ساده ترينشان...انها كه معموليند و براي ارزوهاي معمولي هنوز پشت ديوار مانده اند.....خداوندا نگذار حرمت دلهاي صادق و شفاف و ادمهاي پاك و معمولي اينچنين شكسته شود....تو قادري بر سرنوشت مخلوقاتت....تو ميتواني كه درمانشان كني....چشم اميد از مردمانت بر داشته ايم....اما نگاهمان به تو خيره مانده است....توئي كه شفاي دردهائي و تو كه ميتواني خط سبزي بر همه دردها بكشي....خلايقت رحم ندارند....تو رحم كن بر دل حاجت مندانت....توئي كه ميدانم بخشنده ترين هستي ميان همه اين بي سخاوتيها.....دردنامه را بستم....سيگاري اتش زدم...چشمم خيره به لطف خداوند است....نه براي خود...براي تو...و براي ما...مائي كه حق داريم معموليترين ارزوهايمان بر اورده شود....حميد

پينك پر از عقده است و حالا چشم توي چشم چند هزار نفر سيه پوش بالاي تراس ايستاده...همه چشمها به او خيره شده است. پينك با لحني طنز الود انها را شوكه ميكند. اوكه ميداند اين چند هزار نفر نوجوان براي حال كردن امده اند و بي خبري از اين دنياي بي رحم حسابش را با انها پاك ميكند: لابد فكر كرديد كه به يك شوي با حال مي ائيد تا نشئه بشويد اما كور خوانده ايد اينجا از اين خبرها نيست!!!

راست است پينك فلويد يك گروه انارشيست تمام عيار است: ضد سنت ضد اخلاق خانه و خانواده ضد نظام اموزشي ضد جامعه صنعتي ضد سرمايه داري و ضد جنگ. اين گروه پيام گزار نسلي است كه پس از جنگ جهاني دوم از ميان ضايعات و ويرانيها سر برداشت و جنگ را با پوست و استخوانش حس كرد...سمبل پينك فليود چشمي نگران است همه چيز را در ابعادي غول اسا به نمايش مي گذارد...معروف است كه پنجاه كاميون وسايل صوتي گروه را حمل ميكند و چشم پينك فليود(تابلوئي مدور كه بالاي سر گروه نصب ميشود) گوئي چشم غول افسانه ايست كه با دهها نور افكن و پرتو نگار ليزري بيننده را خيره ميكند!!! تصويرهاي خيالي...شعرها...به شكل اسلايد و فيلم انيميشن و پرتو نگار ليزري بر پرده هاي عضيم ظاهر ميشود...و صدا چنان با دقت و ظرافت فني تنظيم ميشود كه شنونده خودش را در قلب ماجرا احساس ميكند. با اين ترفندهاست كه پينك فلويد توانسته است غول رسانه ها ناميده شود...رسانه سال دو هزار...كه در قلب اهرام ثلاثه مصر و ديوار بزرگ چين خيمه ميزند و اشباح مردگان را زنده ميكند تا ديوار سخت برلين فرو ريزد!!! اجراي زنده پينك فلويد در كنار ديوار برلين غوغائي به پا كرد. مردم از هر دو سوي ديوار يورش اوردند و پينك فليود با سرود بلند(ديوار) چكشهاي ويرانگر را بر هر چه ديوار است فرود اورد....حميد

دیوید گیلمور...نیک میسون...راجر واترز...ریچارد رایت (پینک فلوید)

خوكهاي بالدار...شاعر راجر واترز... وكالز(همخوان) گروه پينك فليود PIGS ON THE WING اگر اهميت نميدادي چه بر سر من ميايد و منهم بي اعتنايي به حال و احوال تو نميكردم راهمان را كج ميكرديم و از كنار ملال و درد ميگذشتيم و گهگاه از ميان باران نگاه ميكرديم و دو دل بوديم كه كدام حرامزاده را لعنت كنيم و به دنبال خوكهاي بالدار مي گشتيم!!!

فرازي از شعر گوسفند...شاعر سيد بارت وكالز فقيد گروه پينك فليود بهتر است در خانه بماني و همانگونه رفتار كني كه به تو ميگويند اگر ميخواهي عمر دراز داشته باشي از سر راه كنار برو...

كسي خانه نيست.....شاعر راجر واترز NOBODY HOME يك دفتر كوچك دارم كه شعرهايم در ان است يك كيف دارم كه مسواك و شانه ام در ان است وقتي سگ خوبي باشم برايم تكه استخواني مي اندازند كش هائي دارم كه كفشهايم را بسته نگه ميدارد ان بلوز استين پفكي را دارم سيزده كانال كثافت تلويزيوني دارم كه نگاه ميكنم چراغ برق دارم منظري ديگر دارم و قدرت مشاهده شگفت انگيزي دارم و براي همين است كه ميدانم وقتيكه با تلفن با تو حرف ميزنم كسي خانه نخواهد بود بي انكه بخواهم موهاي مد هندريكسي دارم و سوختگيهاي ريز اتش سيگار بر سر تا پاي پيراهن اطلس دلخواهم روي انگشتهايم لكه هاي نيكوتين دارم يك قاشق نقره بسته به زنجير و يك پيانوي بزرگ دارم كه جنازه پوسيده ام را نگه مي دارد چشمهاي وحشي و خيره اي دارم و شوري نيرومند به پرواز اما مقصدي براي پرواز ندارم اوه كوچولو وقتي گوشي را برميدارم بازهم كسي خانه نيست يك جفت پوتين فرار از ارتش دارم و ريشه هائي كه ميپوسند

كاش اينجا بودي شاعر راجر واترز وكالز گروه پينك فليود WISH YOU WERE HERE خب پس فكر ميكني كه ميتواني تشخيص بدهي بهشت را از دوزخ اسمان ابي را ازدرد ميتواني تشخيص دهي كشتزارهاي سبز را از خط اهني سرد؟ لبخندي را ازنقاب راستي فكر ميكني ميتواني تشخيص بدهي!!! و ايا ترا وادار نكردند كه قهرمانانت را با ارواح معامله كني خاكستر داغ را با درختان؟ هواي گرم را با نسيم خنك؟ اسايش سرد را با تغيير؟ ايا نقش سياهي لشگر را در جنگ با نقش مهم در يك قفس معاوضه كردي؟ كاشكي اينجا بودي چقدر دلم ميخواهد اينجا بودي ما دو روحي گمگشته ايم كه سالها سال است در تنگ ماهي شنا ميكنيم بر همان زمين قديم و اشنا راه ميرويم چه يافته ايم؟ همان ترسهاي قديم را كاشكي اينجا بودي

و روز سردرگم را فحش دادم و ياد ترا بوسيدم

كاش دلي نداشتم...دل كه باشد دلتنگي هست...كاش نميدانستم قصه عاطفه چيست!!! كاش در كلاس احساس من شاگرد اخر ميشدم....و نشستنهاي شبانه را نمياموختم...و صداقت و پايداري را...روزيكه دانستم عاطفه چيست و نگاه چيست و واژه ها چيستند عشق را خود اموز دريافتم....كسي نبود و اجباري نكردند كه من در اين راه قدم بگذارم...هر چه بود دل خواست كه باشد....و دل بود كه غفل اسارت را زد و كليدش را پنهان كرد....و دل بود كه تپيد به شوق نگاه تو....و دل بود كه بعد الظهر پائيز را قدم زد تا ترا ميان كوچه ببيند كه ميخندي و دستهايت را مياوري و دستهايم را ميگيري....در مقابل چشمهاي سبز خوشرنگ تو اين دل بود كه مرا بازنده كرد...و تو شيرين ميخنديدي و من نميدانستم كه سرنوشت چيست!!! و من نميدانستم كه چقدر چشم تنگ به انتظار مرگ خوشبختي نشسته اند... و من نميدانستم كه نشئه چشمانت هميشگي نيست....و دل بود كه منرا سالها ميكشاند به دنبال تو...و عهدي كه بستيم...و با اشك مهرش كرديم...و دروغين بود وسوسه جوانيم....و يادگاريها كه روزي مرورشان ترا ياد اوري ميكردند همه تيغي شدند كه رگ رفاقت را ببرند...و زخم تو سخت كاري بود و عميق... ديگري چون تو مرا اينهمه ازار نكرد...انچه كردي تو به من هيچ ستمكار نكرد!!! پا به پاي دل كوچه ديدارت را ميپيمودم تا دوباره روبروي چشمهايت چشمهاي مبهم من جان بگيرند و دقايقي خلاص باشند...دل بود كه چنين بيمارم كرد....دل بود كه اينگونه منرا در تنگنا گذاشت....من بدون دل هرگز به تو نميباختم....ولي تو امدي كه خرابه را بسازي و ندانستم كه در خرابه من به دنبال گنجي هستي كه وقتي پيدايش كردي نگذاشتي حرمتي بماند...دل بود كه اينگونه منرا در شب بيدار گذاشت....دم صبحست و خواب نميايد...دل بود كه يادم داد شبها بايد نشست و خاطره سوزاند.....پا به پاي تو حقارتم را پذيرفتم كه بر عهدي كه بستم بمانم...فحش و دشنام حريفم نبود و نامردماني كه خوشبختي ديگران خار چشمشان شده بود!!! دل بود كه فريبم داد...شب دلواپسي صداي ترا در ميان داشت و روز چشمانت را....هميشه در گوشم نجوا كردي كه بمانم....و هميشه اين تو بودي كه رفتن من مرگ ارزوهايت بود....من انروز ندانستم كه من دچار شده ام...من انروز ترا عاشق ميپنداشتم...ولي من مست بودنت بودم و ندانستم كه اسيرم....و تو با زنجير عاطفه مرا بستي و خوب دانستي كه بيچاره محبتم...و منكه تا انروزها محبت را نامفهوم ميدانستم با نوازش سر انگشتان تو خام شدم...وقتي در اغوشم ميكشيدي من نميدانستم كه گور منرا ميكني...وقتيكه پس از سالها منو تو رفتيم و انگشتري خريديم من نميدانستم كه عمر خوشبختيم كوتاه است...انشب من و تو كنار سفره نشستيم و كف زدند...انگشتريت را در دستانت كردم و صداي شوق و شادي بود كه ميامد و من نميدانستم كه كوتاه است...پدرم چقدر خوشحال بود و ميخنديد...سيماي پيرمرد را هرگز انگونه خشنود نديده بودم....به او نگاه كردم و گفتم: بابا عروست را پسنديدي؟!!! گفت: مباركه بابا جون به شرطي كه قدرش را بداني...انشب عجيب تمام شد و نام تو امد ميان دفتر من هك شد...وقتيكه داشتم ميرفتم جلو در امدي و گفتي دوستت دارم و چشمهاي سبزت انگار پر شد از اشكها...من نشستم و انشب همراه رفيقم تا كرج رفتيم و از شوق وصال مست كردم و تا صبح گريستم!!!زمانيكه خودم را ادم تصور كردم نميدانستم كه خوشبختيم در معرض باد است....نميدانستم همه عاشقيها و دوستيها پس از سالها به معجزه عشق شب جشني شد اما هنوز چند ماه نگذشته بود كه همه روزگارمرا سياه كردند....در اولين ماه پائيز ترا گرفتند و منرا دچار افسردگي و گوشه نشيني كردند!!! هنوز در باورم نميگنجد.....انروز سياه شد براي من و اين كار دل بود!!! سالها بيمار و ديوانه نشستم...امدي اما دوباره با نيرنگ و من اينبار گريختم از چشمهاي روشن تو!!!!اندازه همه زندگيم گريستم و از تو دوائي نبود...دور شدم...دور شدي...نفرين به تو اي دل....سالها گذشته است و ترانه اي از عشق منرا ديوانه ميكند...ترا بدرود گفتم اي فريب اما جوانيم را چه كسي پس ميدهد؟!!! كاش عاطفه با وجود من عجين نگشته بود تا در اين شب بيداريها خود سوزي نميكردم...ان روزها رفتند و منهم رفتم...روزگار را فحشي ميدانم...و در اين انزواي غم انگيز همه چيز را به پاي خوابي گذاشتم و يقين دارم كه خوابي بيش نبودند...در ميان برزخ تنها نشسته ام....دلم هنوز از صداي سخن عشق ميلرزد...فانوسي دادي چراغ راه كنم...نگهش خواهم داشت....ياداوري غم گذشته درمان من نيست من ميگويم چون نگفتنش عذاب اور شده است...من با گذشته ام بيگانه ام اما فردا را هم نميشناسم...من حرام نسل حرام شده ام...سال تولد من سال خوشي نبود...هنوز پنج سال به انقلاب مانده بود....و من نه به پادشاهي تعلق ميگيرم نه به اسلامي!!! تنها در مهد كودك به ياد دارم كه پرچم شير و خورشيد بود هنوز...و يادم ميايد كه شاد بوديم!!! من از روزيكه خودم را شناختم تعلقي نداشتم...به هيچ كس...به هيچ ائين....اين منه نيم مني ميان انهمه ترديد گير كرده بود...هنوز هم گير است!!!دلم تنگ است نه براي ديروزم...انها را همراه نيمي از خود خاك كردم...دلم براي امروزم تنگ است...براي فانوسي كه در دستم دارم...گذشته جز تلخ كامي نداشت!!! خوشبختيم را دزديدند و رهايم كردند...من انرا از ياد نميبرم...من بهترين ايامي را كه اين نامردمان سوزاندند را از ياد نميبرم....انرا بايگاني ميكنم تا وقت حسابرسي بيايد....دنيا دار مكافات است...امروز اهي بكشي دامني اگر بگيرد خاكستر ميكند...من ان اه را نميكشم....من فرياد ميزنم...بر سر جهل و خرافه داد ميزنم...خرافه حرامم كرد...عشق ممنوع را خرافه ممنوع كرد و گرنه كجاي دنيا بهاي عشق اينست؟!!! كجاي اين فلك اينهمه قدقن است....در افريقا بروي شيرهايش ازادند چه برسد به ادمها...من دهان به گلايه باز نميكنم كه دهانم عجيب تلخ است...به سربسته گوئي قناعت ميكنم....اي دل خراب تو شدم....فراموش نميكنم مرگ ارزوهايم را اما براي رسيدن به فردا هنوز نفس ميكشم...براي ان فانوس كه دستم دادند ميمانم...براي مردن ميان اغوشي گرم در اخرين لحظه من ميمانم...من نفسم را مفت نميدهم....اينهمه جان سختي كردم تا اهل نظرش را پيدا كنم...نفس را تقديمش ميكنم...ارام ميميرم...منرا چه كار با كار اين دنيا!!! من را رابطه اي نيست با ادمها...ادم نماها!!! من به نان شرافتمندانه خود قانعم هنوز...من از همان اغاز جواني قبول كردم كه خطر دارد راه عاشقي...من بازنده بودم و تنها روزگار كوتاه زماني روي خوش نشانم داد...من باد هرزه گردم....ارزوئي اگر در من مانده است ارزوي خوشبختي همگان است...رفقايم....من تنها جرعه اي نفس دارم...انرا تقديم خواهم كرد...به كسيكه فانوس به دستم داد...كسيكه سياهي منرا مومنانه دانست...فانوس داد و گفت اينرا ميان تاريكيت بگير و نور راهت كن...جانم را به مرشد فانوس دار خواهم داد...و فانوسش در دست من است...اخرين برگ من اين خواهد بود....ماه منير مني....مولا و پير مني...خورشيد يادت شده با سينه دمساز...اي شوكت بودنم....هدف از بيان گذشته تلخ تنها براي تسكين خودم بود چراكه در اين شب كه تا سپيده مثل شبهاي ديگر بيدار بودم چيزي فشارم ميداد...با بيرون كردنش ارامتر ميتوانستم بخوابم...اگرچه هنوز دچار هستم...دچار زواياي مبهم ذهنم....و دچار سكوت و لحظه هائيكه هيچ ندارند...نشسته ام به تماشا....ورق میزنم تا سر انجام به یک منظره برخورد کنم.....حمید

مرد تنها روبروي دريا نشسته بود با غمي عجيب و دستهاي خالي...و پكهاي عميقي كه بر سيگارش ميزد....باد سردي در اطراف ميوزيد....و موجها بر ديواره سنگي ميكوبيدند....خيال اغوش گرمي و چشمهاي روشن دختري دقايقي فكر مرد را تسخير كرده بود اما كسي انجا