شب تنهائي و پژمردگي را عشقست.....وقتي كه پر نيازم بي جوابي را عشقست....دود سيگار و بوي الكل را عشق است....خود فراموشي را عشق است...از اينهمه تنها يكي راست بگويد همان را عشقست....بيهودگي را عشق است....سركشي را عشق است....هرچه گفتيم نشنيدند....هر چه بيدار مانديم خوابيدند....گلايه كرديم خنديدند...گريه كرديم رقصيدند....حرف حساب زديم ترسيدند....هواي خفه را عشق است....يادت همراه است...عشقت بيدار است...توئي كه از دنياي زندگان دلخوش به يك جوجه اردكي خودت را عشقست....ستاره دور در مشت مني....دست خسته ستاره گيرم را عشق است....روي بازو جاي تيغ دوستت دارم مانده است....زخم بي مرهم دلدادگي را عشق است....مثل باد شبگرد بي دليل وزيدن را عشق است...در اين بي منظره خوابيدن و بيداري يكيست....ان لحظه سرگراني مستي را عشق است...بالي ندارم...پس از هر پريدني زمينگير شدن را عشق است...لنگ زنان به گوشه اي گريختن را عشق است...زخم رفاقت كاري بود...درد از رفيق زخم خوردن را عشق است....نوشتن مرهمي نشد...سكوت دنباله دار را عشق است...پلكان پوچي تا سقف اسمان را عشق است....اشك سرد دلتنگي را عشق است....در اغوش تو يك نفس خوابيدن را عشق است...بر اين ديوار پوسيده تفي انداختن را عشق است.... كبريتي بزن ظلمات است...حميد