اینروزها,اینروزهای دورترشدن,اینروزهای به انزوا پناه بردن, اینروزهای مرور کردن...اینروزهائی که ثروت و مکنت بجای شرافت و انسانیت نشسته است. اینروزهائیکه از آنِ نو کیسه گانیست که با رنگِ سکّه ها تغییر کرده اند! اینروزهای پلاسیده که در هر گوشه آهِ سینه سوزی به هوا بلند میشود. اینروزهائیکه سیمان و بتون, بر تاروپودِ محبت و دستگیری کردن رسوخ کرده است...چه روزهای تلخُ و بی منظره ایست...روزهای پنج طبقه,روزهای شش طبقه,روزهای هشت طبقه,روزهای بی درخت, روزهائیکه بر ویرانۀ خانه های قدیمی, دیوارهای بلندِ گرانیتی و سنگِ سیاه قد علم کرده اند! روزهائیکه نه آسمان معلومست و نه خورشید و نه ستارگانش...چه تلخست این افسانۀ زندگی...چه دلگیرست کوچه های خفه و دلگیرِ امروزی...چه سکوتی کوچه را برداشته! چه دودِ غلیظی بجای هوا تردّد دارد! اما هنوز یک تک درخت از گذشته تا همیشه برجاست...برای تو,برای من,برای هرکه دلش تنگست...(برای سلامتی پدرت, این درختِ محکم و پاینده هر شب را دعا کردم... که بماند و میماند و سایه اش همواره بر سر تو,من خواهد بود...پدر یعنی که تک درخت,وسطِ زمانۀ ناجور که در و دیوارش از سیاهیها زنگار بسته است...بمان پدر همیشه بمان برایش)