کجائي اي ازادي!!!دشتها تعلقي ندارند به هيچ ائيني!!!سبزه ها ميرويند و هر بهار  نشان از حيات طبيعت را دارند!!!كسي نيست كه درختان را به اطاعت وادارد !!! كسي كوهها را به اسارت نميكشد!!! كجائي اي ازادي!!!ماهيهاي ازاد ميچرخند و در خنكاي چشمه عشق بازي ميكنند...!!!ما تن فرسوده ايم اي ازادي تو كجائي!!!وقتي كه بوسه جرم  است و نياز من به تو ممنوع...چگونه ميشود انزواي رخوت انگيز م را فرياد نكنم!!!درخت عاشقانه با نور هم اغوش ميشود و سبز ميماند!!!و من در حسرت اغوش تو در كوچه بن بست خويش جا مانده ام!!!! كجائي اي هواي خوش مستي!!!!هواي من هواي ديگريست...من خوشبو ترين لحظه را در تن تو جستجو ميكنم!!!كجائي اي واژه اسير!!!در ابي اين درياها اگر شوقيست براي نگريستن  حركت موجهاي خستگي ناپذير توست!!!هر موجي كه به ساحل ميكوبد نشان بودن است  ودوباره تكرار شدن!!! اسير مانده ايم!!!درگير ادمكائي كه خود در سياهي و غفلت خويش تا ابديت دچار خواهند بود!!! كجائي اي هواي باراني ذهن من...من خنكاي رهائي را دوست دارم...پاهايم را اگر بستند كشان كشان به سوي تو خواهم امد!!!خود را به دريا خواهم رساند و در كناره هايش خيستر خواهم شد...صداي پرندگان دريائي اواز خوشيست براي انديشه فردا!!! ان هواي ابري و مه گرفته را دوست دارم!!!زمان به رخوت ميگذرد...دريغ از لحظه اي اسايش خيال كه در اين دود گرفته بي رويا خيالي جز اندوه نمانده است!!!صدا خود پنجره ايست كه مرا به تو ميرساند!!!من پنجره هارا دوست دارم...ارتباط خوش يك لبخند كه از انسوي پنجره مرا ميخنداند...مثل كودكيهايم شاد ميشوم...ديوار ها هميشه بوده اند ... اما خشم پنجره از ميانشان نور را به دهليزهاي سرد ميتاباند!!! پنجره ام را بسوي تو گشوده ام... در هر صبح ترا ميخوانم و با اشتياقي رخوت خويش را جا ميگذارم!!!از پشت پنجره ام صورت تو پيداست كه لبخند ميزني و مرا ارام ميكني !!!من همان كودك ديروزم!!!امروز اسير دنيا بازيچه هايم را فراموش كرده ام!!!لبخند تو شوق ماندنم شده و من اميدوار... يك روز ابري و مه گرفته را براي لمس خوشبوي تو به انتظار نشسته ام.....كجائي اي ازادي كه مشتاقانت پنجره ها را بسوي تو گشوده اند...براي حس خوش صبح افتابي تو مدتيست پنجره ها را بي پرده باز گذاشته ام!!! من در هواي خوشبوي تو خواهم زيست و بيصبرانه ترا به انتظار نشسته ام....حميد